Na weken aftellen, lijstjes maken en GPX-bestanden verzamelen, was het moment daar. Gisteren twijfelde ik nog of ik niet beter heel vroeg zou vertrekken, maar de weersvoorspellingen voor de ochtend zagen er niet al te rooskleurig uit.
Een worstbroodje tegen de regen
De eerste kilometers gingen nog droog, maar na een dik uur ergens voor Metz begon het zachtjes te miezeren. Dan ben ik maar even gestopt voor een worstbroodje en om mijn regenkledij aan te trekken.
Vanaf dan was het urenlang kilometers maken over saaie snelwegen. Geen spectaculaire uitzichten, geen bochtenpret. Maar dát is nu eenmaal vaak dag 1 van een motorreis: gewoon 'er geraken' en je hoofd en lichaam laten wennen aan het lang onderweg zijn.
Motor-friendly Frankrijk
Vanaf Metz werd het verkeer aanzienlijk drukker. Zelfs tot stilstaan toe. In België zijn autobestuurders over het algemeen wel vriendelijk en maken de meesten in files ruimte voor motors. Hier begon ik met een bang hartje tussen de file door te rijden.
Maar tot mijn grote opluchting is Frankrijk enorm motor-friendly. Bestuurders gingen spontaan opzij en zigzagden veel minder tussen de rijvakken dan ik gewend ben in België. Ik voelde me dus relatief snel op mijn gemak, ondanks de nog steeds durende regen.
Aankomen = overleven
Rond 19u30 reed ik Colmar binnen. Ik herkende het meteen aan de rotonde met het Vrijheidsbeeld die ik tijdens de planning al op Street View had gezien. Hoe ik me voelde? Moe, doorweekt en hongerig... maar vooral: opgelucht en stiekem een beetje trots.
In de badkamer zag ik meteen een klein gelukje: een verwarmd droogrek. Ik heb letterlijk alles meteen opgehangen. Mijn motorbroek voelde alsof ik ermee was gaan zwemmen en mijn schoenen stonden vol water. In de lobby ben ik wat oude kranten gaan vragen en heb deze in mijn schoenen gestopt (een trucje uit mijn korte militaire periode). Binnen de paar uur voelde alles al een stuk droger aan.
Alleen onderweg en toch niet verloren
Terwijl ik in m’n hotelbed deze zinnen schrijf, voelt alles nog een beetje onwennig. Solo op motorreis. Niet weten wat er nog komt. Regen. Grensovergangen. Bergenpassen die pas vandaag opnieuw open zijn gegaan.
Ik las dat de San Bernardinopas deels is weggespoeld na noodweer in de Alpen. Dat zorgt voor extra drukte aan de Gotthardtunnel. Gelukkig is de Gotthardpas zelf wel open. En die lijkt me sowieso leuker met de motor. Liever over de bergen dan erdoor, toch?
Furka & Grimsel komen eraan
Ik heb er ondanks alles enorm veel zin in. Regen of geen regen: dit is waar ik het voor doe. Natuurlijk hoop ik op beter weer, maar een beetje regen gaat me niet tegenhouden. Morgen staan onder andere de Furkapas en Grimselpas op de planning. Daarna volgt een overnachting bij Lago Maggiore.
Voor nu is het simpel: snel nog wat eten (de McDonald’s werd het deze keer) en dan in bed. Morgen is er weer een dag vol nieuwe uitdagingen. Mijn eerste échte bergpassen.
Safe travels,
Cara van BikingWithC
