Stelviopas met de motor: paniek, vallen maar ook weer doorgaan
Lees meer
▼
8/7/2024
Vandaag was het zover: Stelvio. De bekendste pas van Europa, voor sommigen de ultieme droom, voor mij vandaag een mix van trots, tranen en pure paniek. Maar ik ben er geraakt. En ik ben heel blij dat ik het gedurfd heb op mijn alleentje.
Omdat het weer pas tegen de middag beter zou worden, genoot ik nog van een rustig ontbijt in het hotel. En wat voor één: verschillende soorten chocolade, verse muffins, pannenkoeken… alles opgediend in een prachtige zaal. Het contrast met wat nog moest komen, kon bijna niet groter zijn.
Terwijl ik daar zat, voelde ik de spanning stilletjes opbouwen. Ik wist: vandaag wordt geen 'gezellige bergpas', maar een mentale én fysieke test. Dit hotel ga ik nooit vergeten. Hier kom ik ooit opnieuw, samen met mijn vriend – hopelijk dan met iets minder stress in mijn lijf.
De klim: 'Ik ben er… of toch niet?'
De beklimming langs de kant van Bormio begon vlotter dan verwacht. Smalle tunnels, scherpe haarspeldbochten en overal rotswanden, maar het voelde allemaal nog controleerbaar. Ik had een goed ritme, keek mooi door de bocht en kon rustig mijn lijn houden.
Boven op de pas voelde het even alsof ik het gehaald had. Ik parkeerde de motor, keek rond en dacht: oké, dit was het dan. Tot ik besefte dat ik eigenlijk pas halverwege was. De kant waar al die iconische foto’s van worden genomen – met die eindeloze reeks haarspeldbochten – dat was de zijde die ik nog moest doen. En dan nog naar beneden ook.
Paniek in bocht 3
Vanaf het uitkijkpunt zag ik de volledige noordkant onder me liggen: drukte, hoogte en 48 bochten die plots heel echt werden. Ik voelde een lichte paniekaanval opkomen. De eerste twee bochten gingen nog goed, maar in bocht 3 liep het mis.
Door druk tegenliggend verkeer kon ik de bocht niet breed aansnijden. Ik koos de binnenkant, verloor mijn lijn en plots lag ik daar: eerst mijn hoofd, dan rolde ik nog een stukje verder. Gelukkig niet hard, geen fysieke letsels – maar mentaal zat ik er helemaal door.
Een andere motorrijder stopte meteen. Hij hielp me recht, controleerde of alles oké was en gaf een paar korte, heldere tips. Maar vooral: hij gaf me moed. Zonder hem was ik daar waarschijnlijk blijven staan twijfelen. Ik was hem zó dankbaar. Dit is precies waarom ik zoveel respect heb voor de motorcommunity: je bent nooit écht alleen.
We keep going
Angst aan de voet van Stelvio toen ik dit op de GPS zag
De rest van de afdaling was één lange aaneenschakeling van stress. Bocht na bocht aftellen en hopen dat ik beneden zou geraken zonder nog een fout te maken. Genieten zat er eerlijk gezegd niet meer in. Mijn wereld werd heel klein: blik naar waar ik naartoe wilde, juiste versnelling kiezen, niet in paniek schieten.
Beneden, in een klein restaurant langs de weg, kwam alles pas echt binnen. Toen ik mijn vriend belde, kwamen de tranen automatisch. Hij had me op voorhand gewaarschuwd dat Stelvio geen evidente keuze was voor een soloreis en ik voelde me schuldig omdat ik toch gegaan was.
Maar tegelijk voelde ik ook trots. Ik héb het gedaan. Het was niet mooi, niet perfect en allesbehalve Instagram-waardig, maar ik ben beneden geraakt. Nog eens Stelvio rijden? Voor mij hoeft het niet. Eén keer was genoeg.
Wat ik leerde over haarspeldbochten rijden
Stelvio heeft me meer geleerd dan eender welke rijtraining. Een paar dingen neem ik sindsdien altijd mee op andere bergpassen:
Kijk ver door de bocht heen: niet naar het asfalt vlak voor je, maar naar het punt waar je naartoe wil. Zeker in haarspeldbochten geeft dat rust en stabiliteit.
Rem vóór de bocht, niet erin: kies op tijd je snelheid en je versnelling. In de bocht zelf rem je enkel nog heel zacht bij met de achterrem als het echt moet.
Kies bewust je lijn: ik vertrek meestal wat buitenaan in de bocht om meer ruimte te hebben. Zeker op passen met grote hoogteverschillen (zoals Stelvio) geeft dat extra marge.
Hou afstand van anderen: laat je niet opjagen door snellere rijders. Laat ze er even langs als ze te dicht komen, zodat jij je eigen tempo kan blijven rijden.
Stop als het mentaal te veel wordt: even afstappen, ademhalen en een paar minuten kijken naar andere rijders kan wonderen doen voor je zelfvertrouwen.
Deze tips maken je geen perfecte bergrijder, maar ze helpen wel om het rustiger en bewuster aan te pakken, zeker als je –net als ik– soms wat sneller last hebt van angst in de bergen.
Bolzano en de eerste Dolomieten in zicht
De top bereikt van Stelvio, of dat dacht ik tenminste
Na Stelvio wilde ik de rest van de rit vooral gewoon "achter de rug" hebben. Mijn volgende bestemming was Selva, mijn eerste stop in de Dolomieten. Maar eerst nog door en rond Bolzano, en laat dat nu net niet het rustigste stukje zijn.
Door werken en een nieuwe rotonde die nog niet op mijn gps stond, reed ik in rondjes. Twintig minuten in druk verkeer zoeken naar de juiste afslag was écht het laatste waar ik nog energie voor had. Maar plots, na al dat beton en verkeer, doken ze op: de eerste Dolomieten-pieken. Zon, groen en die typische grillige rotsformaties.
Op dat moment voelde ik heel duidelijk: hier ga ik terug op adem komen. Waar Stelvio pure overleving was, beloofden de Dolomieten eerder flow en genieten te worden.
Laatste obstakel: de parking
Aan het hotel in Selva wachtte nog één laatste uitdaging: een steile spiraalparking naar beneden. Vandaag even niet, dacht ik. Maar er was geen alternatief. Uiteindelijk bleek het niets vergeleken met Stelvio, maar mentaal was ik op.
Ik reed voorzichtig naar beneden, parkeerde de motor en besliste één ding: vanavond ga ik nergens meer heen. Ik bleef in het hotel, genoot van het zwembad naast mijn kamer en ’s avonds van rosé, San Pellegrino, rosbief en tiramisu.
Morgen rijd ik verder door de Dolomieten, wetende dat dit de laatste echte bergdag zal zijn van deze reis. Mijn hart is nog niet klaar om afscheid te nemen, maar mijn lichaam weet dat het stilaan tijd is om terug naar huis te keren.
Safe travels,
Cara van BikingWithC
Handig om te weten als je Stelvio wil rijden
Timing & drukte
Rijd bij voorkeur buiten het absolute hoogseizoen (juli–augustus) of vertrek heel vroeg.
Vermijd het midden van de dag: dan zijn er veel bussen, auto’s en wielertoeristen.
Check vooraf of de pas open is en of er geen grote evenementen zijn.
Voorbereiding
Rijd eerst andere bergpassen om ervaring op te bouwen.
Zorg dat je remmen, banden en koppeling in topconditie zijn.
Plan Stelvio als hoofdfocus van de dag, niet als extraatje na al een lange rit.
Rijtechniek & veiligheid
Kijk ver door de bocht en focus op je uitrijpunt, niet op de afgrond.
Rem vóór de bocht af tot een comfortabele snelheid en kies een lage versnelling.
Gebruik je achterrem voor kleine correcties, niet hard in de voorrem leunen in de bocht.
Laat snellere rijders rustig voorbij en blijf je eigen tempo volgen.
Mentaal
Het is oké om te stoppen, te ademen en eventueel om te keren.
Je hebt niets te bewijzen: geen enkele pas is het waard om over je grenzen te gaan.
Alle antwoorden die je zoekt
Voor mij is Stelvio zonder twijfel één van de meest uitdagende bergpassen van Europa. De 48 haarspeldbochten aan de noordkant vragen techniek, focus en geduld, zeker in druk verkeer. Het is geen route om te racen, maar om met respect te rijden. Mijn advies: vertrek vroeg, neem je tijd en laat ego’s je gewoon voorbij rijden. De pas beloont je met uitzichten die je nooit meer vergeet.
Eerlijk? Nee, niet als eerste pas. Ik zou beginnen met bredere, overzichtelijke passen (bijvoorbeeld in Zwitserland of de Vogezen) waar je minder haarspeldbochten hebt en minder drukte. Stelvio kan dan een later doel zijn, wanneer je al vertrouwder bent met remmen, kijken en schakelen in de bergen.
Angst hoort er soms bij, zeker als je alleen rijdt. Voor mij helpt het om even te stoppen, af te stappen en letterlijk even op adem te komen. Drink wat water, kijk hoe anderen de bocht nemen en beslis dan rustig wat je volgende stap is. Forceer niets en vraag gerust hulp aan andere motorrijders, de meesten helpen echt met plezier.
Dat is een enorme deuk in je zelfvertrouwen, maar het gebeurt meer motorrijders dan je denkt. En he hoeft niet het einde van je rit te zijn. Check eerst jezelf (pijn? draaierig?), daarna je motor (remmen, hendels, voetsteunen, spiegels). Probeer even rustig recht te zetten en voel of alles nog oké aanvoelt. Weet ook: één val maakt je geen slechte motorrijder. Het hoort helaas soms bij leren en groeien. Op de Stelvio heb ik die bewuste dag jammer genoeg veel motorrijders de controle weten verliezen.
Over de auteur
Cara Roggemans, oprichter van BikingWithC, motorliefhebber en verliefd op reizen. Ik heb ondertussen twee soloreizen op de motor achter de rug, ontelbaar veel korte trips en dagritten door onder andere België, Nederland, Duitsland, Frankrijk, Zwitserland, Oostenrijk en Italië. Hier deel ik eerlijke ervaringen, tips en verhalen vanop de motor. Alles wat je leest is gebaseerd op mijn eigen ervaringen en avonturen onderweg.
Sommige links op deze website zijn affiliate links. Hierbij ontvang ik een kleine commissie zonder extra kost voor jou. De aanbevelingen die ik geef zijn altijd gebaseerd op mijn eigen ervaring of na grondig onderzoek.
